Οι «Κλέονες» στρώνουν το δρόμο στους… «Ναιναίκους»!

Η προηγούμενη ανάρτησή μου (Μισές αλήθειες και Ολόκληρα ψέματα για την κρίση στην Κύπρο) προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις και σχόλια.

Θα ήθελα να απαντήσω σε κάποιες από τις πιο σημαντικές αντιρρήσεις.

* Πρώτα-πρώτα να τονίσω το αυτονόητο: έγραψα το κομμάτι εκείνο πριν ολοκληρωθεί το δράμα της Κύπρου. Τώρα που ολοκληρώθηκε, η εικόνα είναι πολύ πιο σαφής: Τους έδινανπολύ καλύτερη λύση. Την απέρριψαν κατηγορηματικά. Κι αναγκάστηκαν να δεχθούν πολύ χειρότερη λύση:

–Τους πρότειναν καθόλου κούρεμα για καταθέσεις ως τις 100 χιλιάδες και «μέτριο κούρεμα», 15,5%, για πάνω από τις 100 χιλιάδες.

–Δεν το δέχθηκαν κι αντιπρότειναν μικρό κούρεμα (6%) ως τις 100 χιλιάδες και λίγο μεγαλύτερο (9,5%) πάνω από τις 100 χιλιάδες.

– Τελικά αυτό πέρασε στο πρώτο Eurogoup, αλλά όταν πήγαν στην Κύπρο το απέρριψαν κι αυτό «μετά πολλών επαίνων»!

Η συμφωνία για την Κύπρο κτίζει το νέο «Τείχος του Βερολίνου»

To γεγονός ότι είναι μια ντροπιαστική ημέρα για τον Κυπριακό ελληνισμό, πρωτίστως αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη δευτερευόντως, το αντιλαμβανόμαστε όλοι. Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε και πλέον έχει στρωθεί το χαλί για να κάνει παρέλαση η γερμανική μπότα. Η συμφωνία για την Κύπρο, ανήμερα της μεγάλης εθνικής επετείου, δυστυχώς αμαυρώνει το νόημα αυτής της ημέρας. Λες και η σκηνοθετική μπαγκέτα του Σόιμπλε και των όμοιών του οδήγησαν τα πράγματα σε τόσο ακραίες καταστάσεις ώστε να φτάσουμε στην επέτειο της εθνικής παλιγγενεσίας προκειμένου να «γιορτάσουμε» και τη συμφωνία – όνειδος.

Είναι καλή συμφωνία, σύμφωνα με τον πρόεδρο Αναστασιάδη, διότι διασφαλίστηκαν οι καταθέσεις κάτω από 100.000 ευρώ. Τότε γιατί οι μεγαλοστομίες, τα ηχηρά «όχι», οι δραματικές διαβουλεύσεις, το παρασκήνιο μιας εβδομάδας και η αγωνία στο κατακόρυφο; Ήταν τόσο δύσκολο να που από την αρχή ότι συμφωνούν σε κάποιου είδους κούρεμα και σε διάλυση του τραπεζικού συστήματος, το οποίο από την αρχή είχε πέσει στο τραπέζι;

Με νόμο θα βάζουν πλέον χέρι στις καταθέσεις

Τελικά όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά και ο Ντάισελμπλουμ λειτούργησε σαν λαγός όταν έλεγε ότι το μοντέλο της Κύπρου θα έχει κι αλλού εφαρμογή. Σειρά πήρε τώρα η εκπρόσωπος του Μισέλ Μπαρνιέ, του Ευρωπαίου επιτρόπου αρμόδιου για τις κανονιστικές ρυθμίσεις στον χρηματοπιστωτικό τομέα, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ επιβεβαίωσε την πρόθεση των Βρυξελλών για ένα νέο μοντέλο στο οποίο θα συμμετέχουν οι καταθέτες πάνω από 100.000 ευρώ στη διάσωση των προβληματικών τραπεζών.

Όπως αποκάλυψε, ένα νέο σχέδιο νόμου της ΕΕ προβλέπει πως είναι δυνατό να επιβάλλεται στους μεγάλους ανασφάλιστους καταθέτες να συμμετέχουν σε μελλοντικές διασώσεις τραπεζών, δεν θα πλήττονται όμως οι αποταμιευτές με λιγότερα από 100.000 ευρώ στην τράπεζα.

Η ρωσική αρκούδα ξύνει τα νύχια της

Η Ευρωπαϊκή Ένωση συμπεριφέρεται “σαν ταύρος σε υαλοπωλείο”, δήλωσε ο Πρωθυπουργός της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ, αναφερόμενος στην διαχείριση του θέματος της Κύπρου, ενώ σημείωσε ότι η ΕΕ “έχει κάνει όλα τα λάθη που μπορεί κανείς να κάνει” και εξέφρασε την ελπίδα να βρεθεί μια λύση “η οποία δεν θα διαταράσσει τις σχέσεις” της χώρας του με την ΕΕ.

Και τώρα τι;

Με μια πιο ψύχραιμη ματιά, κι ενώ το «όχι» των Κυπρίων είναι πλέον γεγονός, θα μπορούσε κανείς να πει τα εξής για όσα συνέβησαν και όσα θα συμβούν από εδώ και πέρα.

1. Ο Σόιμπλε, έχει ένα και μόνο δίκιο σε όλη την υπόθεση. Ότι το κυπριακό μοντέλο δεν είναι βιώσιμο. Όταν οι τράπεζες είναι 8 φορές πάνω από το κυπριακό ΑΕΠ, τότε κάτι λάθος πάει. Είναι σαν να είχαν οι ελληνικές τράπεζες πάνω από 1,5 τρις ευρώ ενεργητικό. Ωστόσο, τα λάθη του Σόιμπλε είναι στο γεγονός ότι πάει να διορθώσει το μη βιώσιμο μοντέλο με ένα έγκλημα. Και το έγκλημα αυτό το κάνει για να εξυπηρετήσει ασφαλώς τα γερμανικά συμφέροντα.

2. Καταλυτικό ρόλο στο «όχι» των Κύπριων έπαιξε η Ρωσία και η παρέμβαση Μεντβέντεφ που είπε ότι θα αλλάξουν ριζικά οι σχέσεις Μόσχας – Λευκωσίας. Όλα τα προηγούμενα χρόνια ο καλύτερος σύμμαχος της Μεγαλονήσου δεν ήταν καν η Ελλάδα. Ο ρωσικός παράγοντας ήταν ο οποίος σε πολιτικό επίπεδο στήριξε όλους τους αγώνες που έκανε η Λευκωσία για το Κυπριακό. Ο φόβος της απώλειας του συμμάχου συνέβαλε στο ηχηρό «όχι».