Μοντέλο παραχώρησης για τα λιμάνια

Οι ιδιώτες θα χρηματοδοτούν τις επενδύσεις και θα τους δίδεται η εκμετάλλευση για τριάντα χρόνια  Αλλάζει άρδην το μοντέλο αποκρατικοποίησης των μεγάλων λιμανιών της χώρας και αντί για μετοχοποιήσεις και συνολικές πωλήσεις των εταιρειών που διαχειρίζονται τα λιμάνια, η κυβέρνηση και τα τρία κόμματα που τη στηρίζουν προκρίνουν το μοντέλο των παραχωρήσεων: ο έλληνας ή ο ξένος επενδυτής αναλαμβάνει τη χρηματοδότηση των επενδύσεων που θα απαιτηθούν για την όποια δραστηριότητα και στη συνέχεια του παραχωρείται η εκμετάλλευση του έργου συνήθως για διάστημα τριάντα ετών. Στο πλαίσιο της αλλαγής πλεύσης στην πολιτική των αποκρατικοποιήσεων λιμανιών απομακρύνεται και το ενδεχόμενο να πωληθεί το 23% των μετοχών του ΟΛΠ και του ΟΛΘ που έχει εκχωρηθεί στο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων. Μάλιστα δεν αποκλείεται ακόμη και η πιθανότητα το Ταμείο να ζητήσει τον απεγκλωβισμό του από τις μετοχές των δύο λιμανιών που του έχουν εκχωρηθεί. Το θέμα αυτό θα ξεκαθαρίσει σε συνάντηση που θα έχει τις αμέσως επόμενες ημέρες ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Κωστής Μουσουρούλης με τον διευθύνοντα σύμβουλο του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων Κωνσταντίνο Μητρόπουλο. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που πλέον είναι δεδομένο είναι ότι η κυβέρνηση θα ακολουθήσει τη διαδικασία των διεθνών διαγωνισμών, όπως είχε γίνει και με τον σταθμό εμπορευματοκιβωτίων του ΟΛΠ που ανέλαβε η κινεζική Cosco. Σταθμοί εμπορευματοκιβωτίων, car terminal, σταθμοί κρουαζιέρας, ξενοδοχειακές μονάδες και άλλες επικερδείς δραστηριότητες των ελληνικών λιμανιών θα βγαίνουν σε διεθνείς διαγωνισμούς αμέσως μόλις ωριμάσουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις με στόχο, από τη μια, να εκσυγχρονιστούν και να μεγαλώσουν οι υποδομές τους και, από την άλλη, να μπουν χρήματα στα ταμεία των Οργανισμών που τα διαχειρίζονται.

Το στίγμα της νέας πολιτικής για την αξιοποίηση των λιμανιών και της ένταξής τους στο αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας έδωσε χθες από τον ραδιοφωνικό σταθμό Βήμα FM o κ. Μουσουρούλης, ο οποίος τόνισε χαρακτηριστικά ότι «όταν λέμε αποκρατικοποίηση λιμανιών είναι λάθος όρος. Εγώ θα έλεγα ιδιωτικοποίηση, διά της μεθόδου των παραχωρήσεων ορισμένων δραστηριοτήτων».

Παράλληλα στη «φιλοσοφία» της νέας κυβέρνησης για τα λιμάνια κυριαρχεί και η λογική να μην αντικατασταθεί το κρατικό με το ιδιωτικό μονοπώλιο. Αυτό θα συνέβαινε σε περίπτωση που ο ΟΛΠ, για παράδειγμα, περνούσε υπό τον έλεγχο ενός ναυτιλιακού ομίλου που ταυτόχρονα είναι και χρήστης του λιμανιού.

Οπως μάλιστα επισήμανε πρόσφατα ο υπουργός Ναυτιλίας, το μοντέλο των παραχωρήσεων λιμενικών δραστηριοτήτων κυριαρχεί σε όλα τα μεγάλα λιμάνια της Ευρώπης. Το μοντέλο των μετοχοποιήσεων εκτιμάται ότι δεν είναι εύκολο να εφαρμοστεί στη σημερινή οικονομική συγκυρία, όπου το διεθνές εμπόριο έχει μειωθεί με συνέπεια και τα εμπορικά λιμάνια να υποδέχονται πολύ μικρότερα φορτία σε σύγκριση με το παρελθόν.

Ετσι, ο ΟΛΠ και ο ΟΛΘ αναμένεται προς το παρόν να παραμείνουν μετοχικά υπό τον έλεγχο του ελληνικού Δημοσίου, το οποίο κατέχει και στα δύο μεγάλα λιμάνια της χώρας πακέτο μετοχών άνω του 70%.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, στο υπουργείο Ναυτιλίας και στον ΟΛΠ εκτιμούν ότι για να ενταχθούν τα λιμάνια σε μια αναπτυξιακή προοπτική, τόσο για το διαμετακομιστικό εμπόριο όσο και για τον τουρισμό και ειδικά την κρουαζιέρα αλλά και για την οικονομική ανάπτυξη του νησιωτικού συμπλέγματος της χώρας, θα πρέπει να αλλάξει η εταιρική τους μορφή και να ενταχθούν όλα - μικρά και μεγάλα - σε εταιρείες holding.

ΕΛΚΥΣΤΙΚΑ ΠΑΚΕΤΑ. Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΛΠ Γιώργος Ανωμερίτης που είναι και πρόεδρος της Ενωσης Λιμένων Ελλάδος εκτιμά ότι με τη δημιουργία τεσσάρων εταιρειών holding θα ενταχθούν όλα τα λιμάνια της χώρας όχι μόνο θα μπορέσουν να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν έργα εκσυγχρονισμού των υποδομών τους, αλλά ταυτόχρονα θα γίνουν και περισσότερο ελκυστικά για την παραχώρηση δραστηριοτήτων τους. Ηδη πάντως, εκτός από τον σταθμό εμπορευματοκιβωτίων που εκμεταλλεύεται η κινεζική Cosco, o ΟΛΠ έχει προκηρύξει διεθνείς διαγωνισμούς για την παραχώρηση σε ιδιώτες επενδυτές των έργων που αφορούν την κατασκευή και εκμετάλλευση ενός πεντάστερου ξενοδοχείου, της προβλήτας κρουαζιέρας του ΟΛΠ αλλά και του έργου της μετατροπής των δύο Αποθηκών του Κεντρικού Λιμένα σε θεματικό πάρκο.

Νέα πολιτική στις αποκρατικοποιήσεις: Πωλούνται τα πάντα, αλλά δεν… ξεπουλιούνται

 

Σε ένα σύνθετο περιβάλλον όπου κυριαρχούν οι επιθέσεις των εταίρων μας και των ξένων οίκων κατά της προοπτικής της ελληνικής οικονομίας σε συνδυασμό με τις αφόρητες πιέσεις των τροικανών για αυστηρή εφαρμογή του μνημονίου, η κυβέρνηση καλείται να κάνει το θαύμα. Μόνο που το θαύμα αναζητείται στους συνήθεις ύποπτους θεωρητικούς αιμοδότες των δημόσιων ταμείων, δηλαδή τις αποκρατικοποιήσεις και την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, των… ασημικών και των… χάλκινων που κατά καιρούς πωλούνται αλλά πάντα εδώ είναι.
Το σχέδιο της κυβέρνησης λοιπόν είναι να αξιοποιηθεί με έναν νέο τρόπο, πιο επιθετικό και πιο γρήγορο η ακίνητη περιουσία του δημοσίου που κατά καιρούς έχει αποτιμηθεί σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ αποτέλεσε προεκλογική εξαγγελία ή κεντρική πολιτική των δυο κομμάτων.
Τώρα, η κυβέρνηση Σαμαρά προσπαθεί να ξαναβάλει το θέμα, υπό την πίεση της τρόικας, αλλά με την πεποίθηση ότι αυτή τη φορά θα τα καταφέρει.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, η πολιτική αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, θα επιχειρηθεί να γίνει με ένα νέο ταχύτερο τρόπο, υπό το πρίσμα πάντοτε των περιορισμών που επιβάλλουν οι χαμηλές αποτιμήσεις στο χρηματιστήριο και που ουσιαστικά κάνουν απαγορευτική οποιαδήποτε σκέψη πώλησης, τουλάχιστον των πιο μεγάλων και κερδοφόρων εταιρειών.
Έτσι λοιπόν, αυτό που θα ακούσουμε από τον Πρωθυπουργό στις προγραμματικές δηλώσεις είναι ότι τα πάντα είναι προς πώληση, αλλά με ένα αξιοπρεπές τίμημα. Αυτό αφορά τις εισηγμένες εταιρείες ΔΕΗ, ΟΠΑΠ, ΕΥΔΑΠ κλπ. και σημαίνει ότι η κυβέρνηση δεν θα βιαστεί να τις πουλήσει κάτω της αξίας του ή στην χρηματιστηριακή τιμή τους.
Διαφορετική θα είναι αντιμετώπιση εταιρειών και οργανισμών που δεν είναι εισηγμένες και άρα θα μπορούσαν να πωληθούν χωρίς προβλήματα, καθώς και ακίνητα ή γη που δεν θα προκαλέσουν αντιδράσεις, πχ τα λιμάνια και το Ελληνικό. Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ μπαίνει στο πρώτο… βαγόνι των κινήσεων που θα γίνουν ενώ ακούγονται επίσης τα Κρατικά Λαχεία και φυσικά η ΔΕΠΑ. Μετά το Ελληνικό σειρά θα πρέπει να πάρουν τα 30 ακίνητα του δημοσίου που θα δοθούν με sale and lease back αλλά και μεγάλες αναξιοποίητες εκτάσεις σε όλη την Ελλάδα που είναι «καθαρές» και μπορούν να δοθούν με το θεσμό της επιφάνειας.
Με την τακτική της πώλησης της περιουσίας στην εύλογη αξία τους ή με την αξιοποίηση ακινήτων προς όφελος του ελληνικού δημοσίου, ο πρωθυπουργός θα επιχειρήσει να παίξει σε διπλό ταμπλό. Αφενός να αποδομήσει την επιθετική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ που λέει ότι θα πολεμήσει τις ιδιωτικοποιήσεις αφού ο Τσίπρας θα ήθελε να γίνουμε… Σοβιετία και να τα κρατικοποιήσουμε όλα.
Αφετέρου να δείξει ότι η κυβέρνηση δε συναινεί σε καμιά περίπτωση σε προσπάθειες ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας αλλά στη λογική της έλευσης επενδυτών που θα ενισχύσουν το κλίμα στην Ελλάδα.
Βεβαίως, για να γίνουν όλα αυτά θα πρέπει να ξεκολλήσει και το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων που είχε τελματώσει είτε λόγω παλινωδιών του διοικητικού συμβουλίου είτε λόγω του πολιτικού και οικονομικού κλίματος. Η νέα ηγεσία του θα πρέπει να τρέξει ταχύτατα τις διαδικασίες, γι΄ αυτό και χρειάζονται άνθρωποι άφθαρτοι, της αγοράς που δεν έχουν στιγματιστεί από τίποτε και δεν… σέρνονται.

Oι προγραμματικές δηλώσεις πρέπει να είναι συνεπείς με τις προεκλογικές δεσμεύσεις!

 

Οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης αποτελούν το σχέδιό της για τη διακυβέρνηση της χώρας, αλλά παράλληλα, πρέπει να  προσφέρουν και ένα όραμα για το μέλλον.
Επομένως, εν μέσω κρίσης, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένονται οι ανακοινώσεις του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, το απόγευμα της Παρασκευής.
Οι προγραμματικές του δηλώσεις  έχουν μεγάλη σημασία και για έναν πρόσθετο λόγο: η κυβέρνησή του στηρίζεται σε μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία τριών κομμάτων, τα οποία  έχουν διαφορετικές απόψεις ακόμα και σε καίρια ζητήματα.
Έχει, κατά συνέπεια, ενδιαφέρον και η αρχιτεκτονική της σύγκλισης, αλλά  και οι συμβιβασμοί  που την κατέστησαν  εφικτή.
Γιατί, ας μη γελιόμαστε, οι πολίτες στον Πρωθυπουργό θα πιστώσουν την επιτυχία ή θα του χρεώσουν την ενδεχόμενη αποτυχία. Θα είναι, επομένως, δική του η ευθύνη, αν  θυσίασε πολλά, από εκείνα που περίμεναν οι πολίτες που τον ψήφισαν να κάνει.
Με δεδομένες τις προεκλογικές εξαγγελίες του Πρωθυπουργού,  οι προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησης θα πρέπει:

Πρώτον, να συνάδουν  με το κοινό αίσθημα. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να χαϊδέψουν αυτιά, αλλά να  περιγράφουν, με τη γλώσσα της αλήθειας, την πραγματική κατάσταση της χώρας. Μας είπαν πολλά ψέματα τα τελευταία χρόνια. Ήρθε ο καιρός για αλήθειες.
Δεύτερον, να  είναι συνεπείς με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού. Ο Ελληνικός λαός  δεν πρόκειται να συγχωρήσει μια ακόμα διάψευση ελπίδων και προσδοκιών.  Αντιλαμβάνομαι ότι λόγω της συγκατοίκησης ήταν αναγκαίες κάποιες  υποχωρήσεις, αλλά ο Πρωθυπουργός δεν μπορεί να φανεί ανακόλουθος με βασικές του θέσεις.
Ενδεικτικά αναφέρω:
- Την  επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου,
- Την κατάργηση του νόμου Ραγκούση,
- Την εξεταστική για το πώς η χώρα οδηγήθηκε στο μνημόνιο,
- Το όχι σε νέους φόρους και περικοπές μισθών,
- Την αποκατάσταση αδικιών κ.λ.π.
Τρίτον, να προσφέρουν ένα ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα εξόδου της χώρας από την κρίση. Η κοινωνία έχει υπερβεί τα όρια της αντοχής της και δεν μπορεί άλλο. Για αυτό και χρειάζεται να ξέρει που βαδίζει. Οι θυσίες έχουν νόημα όταν φέρουν αποτέλεσμα και δεν πάνε στο βρόντο.
Τέταρτον, να δημιουργήσουν  την αίσθηση μιας νέας αρχής. Αυτό που τα τελευταία χρόνια αποκαλούμε «νέα μεταπολίτευση».  Η «νέα μεταπολίτευση» πρέπει να φέρει και μεγάλες θεσμικές ανατροπές και μεταρρυθμίσεις. Στην  κατάρρευση της οικονομίας μας, τα μέγιστα συνετέλεσε και το σαθρό θεσμικό μας πλαίσιο που ανέχθηκε τη διαφθορά, βράβευσε τη μετριότητα, παγίδευσε τις δημιουργικές δυνάμεις και στηρίχθηκε στις πελατειακές σχέσεις.
Πέμπτον, να περιλαμβάνουν μέτρα που θα δίνουν άμεσα και χειροπιαστά αποτελέσματα που θα βελτιώσουν την καθημερινότητα του πολίτη. Εκείνα τα «μέτρα ανάσα μηδενικού δημοσιονομικού κόστους» δεν πρέπει να μείνουν προεκλογικές διακηρύξεις.
Έκτον, να στείλουν ένα μήνυμα στο εξωτερικό και στις αγορές ότι η Ελλάδα έχει μια ισχυρή κυβέρνηση η οποία είναι αποφασισμένη να προχωρήσει ταχύτητα σε μεγάλες τομές. Αρκετά μας ειρωνεύτηκαν, αρκετά μας συκοφάντησαν. Καιρός ν’ αρχίσει η εθνική μας αντεπίθεση.
Έβδομον, να μας αιφνιδιάσουν ευχάριστα με το ρεαλισμό και την τόλμη τους. Εδώ και τρία χρόνια ο ελληνικός λαός συνηθίζει καθημερινά τις δόσεις τις καταστροφής. Είναι πλέον πολλοί αυτοί που δεν ελπίζουν σε τίποτα. Είναι υποχρέωση της κυβέρνησης να αλλάξει αυτή την αίσθηση της εθνικής αποτυχίας.  Η νέα εθνική μας αποστολή είναι να υπερβούμε την κρίση και να τα καταφέρουμε. Αυτό είναι το στοίχημα της επόμενης ημέρας.
Θα το επαναλάβω ότι η κυβέρνηση Σαμαρά έχει μόνο μια εναλλακτική: να πετύχει.  Η αποτυχία όχι μόνο δεν συγχωρείται, αλλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα σημάνει την οριστική χρεοκοπία της χώρας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Τα πράγματα βρίσκονται σε οριακή κατάσταση και πολλά πρέπει να γίνουν σε σύντομο χρονικό διάστημα, επομένως αυτή η κυβέρνηση δεν έχει την πολυτέλεια να αναλώνεται σε άσκοπες σκιαμαχίες ή στείρες αντιπαραθέσεις με μικροπολιτικά χαρακτηριστικά. Πρέπει να παράγει έργο. Και επειδή ο πολιτικός χρόνος έχει συμπυκνωθεί πολύ, το έργο αυτό πρέπει να παραχθεί άμεσα.
Στην τιτάνια αυτή προσπάθεια και η αντιπολίτευση έχει υποχρέωση να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στην πατρίδα.
Κανένας δεν δικαιούται πλέον να κρυφτεί  και όλοι το ξέρουν…

Σερμπέτια, έρωτες και Γενοκτονία…

 

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

«Σερμπέτια, έρωτες και Γενοκτονία», «Πόθοι πίσω από τα πλιάτσικα». Ενδεχόμενοι τίτλοι νέων τούρκικων σειρών, που θα προβάλλουν, όσοι νέμονται κοψοχρονιά την λαϊκή περιουσία, που λέγεται συχνότητες. Ο αληθινός τίτλος όλων αυτών των σκουπιδιών, που επιδοτούνται από το ισλαμοφασιστικό κράτος – δουλέμπορο, είναι «Εξοικείωση με τον εχθρό».
Προβάλλουν μια εύληπτη και «πέτσινη» εικόνα της Τουρκίας. Παθιασμένοι έρωτες, ίντριγγες, χλιδή, ωραίες γκόμενες, μοιραίοι αρρενωποί εραστές, διάλογοι που κάνουν τον Ξανθόπουλο να μοιάζει με Βισκόντι. Οι φάτσες συχνά μοιάζουν εκπληκτικά μ’ εμάς. Μην απορείτε. Το μεγάλο μυστικό, που κάνει το καθεστώς τους να χάνει τον ύπνο του, είναι πως δεν υπάρχει τουρκικό έθνος. Οι «Τούρκοι» ξέρουν πολύ καλά πως ήρθαν κατά τη θάλασσα και τι ΔΕΝ είναι. Οι φάτσες τους είναι συχνά ίδιες με τις δικές μας, για έναν απλό λόγο. Οι «Τούρκοι» είναι ο κακός μας εαυτός. Είναι εξισλαμισμένοι Έλληνες, Αρμένιοι, Σλάβοι, Αλβανοί κλπ. Οι μεγάλες μάζες του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας δεν εξαερώθηκαν. Προσκύνησε η ελίτ για να διατηρήσει την περιουσία και τα προνόμια της, προσκύνησε κι ο λαός. Κι όταν με το σπαθί και το ντουφέκι τους σπρώξαμε πίσω στην Ασία, πήραν μαζί τους και τους τουρκεμένους Βαλκάνιους. Μην διαβάζετε τα «Μίκυ Μάους» της Ρεπούση και του Βερέμη. Διαβάστε αληθινή Ιστορία, πχ το μνημειώδες έργο του Σπύρου Βρυώνη για την παρακμή του μικρασιατικού Ελληνισμού και τον εξισλαμισμό της όλης Μικράς Ασίας και θα δείτε του λόγου μου το αληθές. Πιο πολύ τουρανικό αίμα θα βρείτε στην Ουγγαρία, παρά στην ίδια την Τουρκία.
Ο τουρκισμός είναι εποικοδόμημα, φτιαγμένο με φόνο, ληστεία, πλιάτσικο, γενοκτονίες και μαζικούς εξισλαμισμούς. Κι η τουρκική ληστρική ελίτ το ξέρει. Γι’ αυτό είναι τόσο ανασφαλής, υστερική, γεμίζει τον τόπο με τεράστιες τουρκικές σημαίες, συνθήματα για την «ευτυχία να είσαι τούρκος». Γι’ αυτό είναι τόσο υπερεύθικτοι, σαν τις κρυφές «αδερφές», που άμα θίξεις τον «ανδρισμό» τους ωρύονται. Γιατί κατά βάθος ξέρουν την αλήθεια. Όπου στρέψουν το βλέμμα τους, όπου σκάψουν έστω μισό μέτρο, βλέπουν τα χνάρια των θυμάτων τους. Τα δικά μας χνάρια. Από τις ακτές του Αιγαίου ως τα βάθη της Ανατολίας.

Όπως είχε πει σε φίλο μου, συνάδελφο του, τούρκος ιστορικός με κάποια επισατημονική καιμ προσωπική ακεραιότητα, μετά από γερή κρασοκατάνυξη και βουρκωμένος: «δεν ξέρεις τι είναι να ξυπνάς κάθε πρωί, να βλέπεις τον Βόσπορο και να νοιώθεις καταπατητής…».
Ο ίδιος όμως ο Σπύρος Βρυώνης σε διεθνές συνέδριο είχε δώσει την καλύτερη απάντηση, εξευτελίζοντας τον Μπέρναρντ Λιούις, τον κάποτε μεγάλο τουρκολόγο, που εξελίχθηκε σε ορντινάτσα της κεμαλικής προπαγάνδας. Ο Λιούις, ο συγγραφέας των «Ασσασίνων» (διαβάστε το για να δείτε τις βαθιές ρίζες της Αλ Κάϊντα), εκτελώντας το «συμβόλαιο» του, τόλμησε να αναφερθεί στην «μεγάλη προσφορά των Τούρκων στον ανθρώπινο πολιτισμό». Ο Βρυώνης πήρε το λόγο και ανέφερε αυτό που είχε γράψει ένας μεγάλος Πέρσης περιηγητής, ο Τζαλάλ Αλντίν αλ-Ρουμί. Είχε σταματήσει στο Ικόνιο, αν θυμάμαι καλά, για να ξεκουραστούν και τ’ άλογα του. Παρατηρούσε λοιπόν επί μέρες κάτι Τουρκομάνους, που προσπαθούσαν να χτίσουν μια μάντρα με ξερολιθιά για λογαριασμό του τοπικού μπέη. Όλο στραβή τους έβγαινε, μια κατέρρεε από τη μια, μια από την άλλη. Οπότε ο Πέρσης είπε στον μπέη: «Μπέη μου, αν θέλεις να χτίσεις, θα βάλεις Ρωμιούς. Αν θέλεις να γκρεμίσεις, θα βάλεις Τουρκομάνους»…
Αυτή είναι η αλήθεια. Δεν είμαστε ίδιοι και δεν θα γίνουμε ποτέ. Σήμερα λοιπόν, το ισλαμοφασιστικό καθεστώς της Άγκυρας, εξακολουθεί απτόητο την επεκτατική, ληστρική πολιτική του τουρκισμού. Ο ικανότατος και γι’ αυτό επικίνδυνος Ερντογάν, κρατάει γερά στα χέρια του την σκυτάλη του αίματος, της γενοκτονίας και των διεθνών τραμπουκισμών. Ακλόνητη η κατοχή στην Κύπρο, οι βομβαρδισμοί στο Κουρδιστάν, οι παραβιάσεις στο Αιγαίο. Απειλές κατά της Ελλάδας και τώρα και κατά του Ισραήλ.

Αυτό λοιπόν το κράτος, χτισμένο πάνω στην γενοκτονία των Χριστιανών της Μικράς Ασίας, οι καταπατητές της Κύπρου και υπονομευτές της εδαφικής μας ακεραιότητας στην Θράκη, επιδοτεί τα σήριαλ που πλημμυρίσανε τα κανάλια των ημετέρων φεουδαρχών. Πίσω βέβαια από τους παθιασμένους έρωτες και τις ίντριγγες, που κρατούν σε αγωνία τις νοικοκυρές του Μνημονίου, υπάρχει η αληθινή Τουρκία, η εικόνα που δεν θα δείτε ποτέ. Υπάρχει ένας κράτος, το οποίο ταυτίζεται με το παρακράτος. Οι συμμορίες των δουλεμπόρων, που σπρώχνουν με αμοιβή κατά κεφαλή στην χώρα μας τις στρατιές των κατσαπλιάδων της Ασίας και της Αφρικής, αποτελούνται από μαφιόζους αλλά και κρατικούς αξιωματούχους. Στρατιωτικοί, στρατοχωροφύλακες, αστυνομικοί και πολιτικοί, μαζί με τους μαφιόζους, μοιράζονται το χρήμα από την διακίνηση των λαθρομεταναστών και της πρέζας. Οι φονιάδες των κούρδων αγωνιστών, οι φονιάδες του Θεόφιλου Γεωργιάδη, του Τάσου Ισαάκ, του Σολωμού Σολωμού, είναι οργανικά στοιχεία του συστήματος εξουσίας της Τουρκίας. Εκεί η μαφία δεν εδρεύει μόνο σε ύποπτα μπαρ και κακόφημες γειτονιές. Έχει παρουσία και λόγο στο Συμβούλίο Εθνικής Ασφάλειας, βρίσκεται στο Γενικό Επιτελείο, στην ΜΙΤ, στο ίδιο το πρωθυπουργικό γραφείο, στα υπουργεία και στις νομαρχίες, στα αστυνομικά τμήματα και τους σταθμούς της Τζιαντάρμα.
Στα τηλεοπτικά αυτά σκουπίδια δεν θα την δείτε αυτή την εικόνα. Δεν θα δείτε τις αχανείς γειτονιές της φτώχειας, τα χιλιάδες καμμένα χωριά του αποικιοκρατούμενου Κουρδιστάν. Δεν θα δείτε τα ερείπια των αρμένικων και ελληνικών χωριών. Δεν θα σας δείξουν την φυλακή, όπου λέγεται πως έκαψαν με φλογοβόλο Έλληνες αγνοούμενους της Κύπρου. Ούτε τα λευκά κελιά, όπου έσβησαν στρατιές Κούρδων πατριωτών και άλλων αμφισβητιών του τουρκικού παραδείσου. Δεν θα σας δείξουν τον πατέρα κτήνος που σκότωσε την δεκαεξάχρονη κόρη του, με την συνέργια των αδερφών της και την γνώση της μάνας, και την έθαψε στο κοτέτσι, γιατί μιλούσε, μόνο μιλούσε, σε άντρες και τόλμησε να προσφύγει στην Αστυνομία γιατί την χτυπούσε. Και φυσικά δεν θα δείτε πως μεγάλο τμήμα της τουρκικής κοινής γνώμης ενέκρινε το έγκλημα!
Αυτός ο πληρωμένος εξωραϊσμός του τουρκισμού, η εξοικείωση με τον εχθρό, προβάλλεται μέσα από ένα δημόσιο αγαθό, κτήμα του ελληνικού λαού. Τα κανάλια δεν επενδύουν σε καλές ελληνικές παραγωγές, όπου θα δουλέψουν Έλληνες.  Προτιμούν ν’ αγοράζουν φτηνά τα σκουπίδια της τουρκικής προπαγάνδας, τα οποία λόγω εντυπωσιασμού κι επειδή είναι εύληπτα, θυμίζοντας παλιές ελληνικές ταινίες, έχουν μεγάλη θεαματικότητα.
Εμείς όμως τι κάνουμε; Τι κάνει η πολιτεία; Ναι, ελεύθερη αγορά έχουμε αλλά υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να έρθουν στα ίσα τους αυτοί που πρέπει…
(δημοσιεύεται στην “Κυριακάτικη Δημοκρατία”)

Οι κορυφαίοι στο θρόνο τους

 

Η Ισπανία πιστοποίησε ότι είναι η καλύτερη Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου των τελευταίων ετών και από την άποψη των σερί τίτλων, η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών. Οι «φούριας ρόχας» με αυτή τη νίκη έγραψαν ιστορία, καθώς θα γίνουν οι πρώτοι που θα κατακτήσουν δύο συνεχείς φορές την διοργάνωση, ενώ ενδιάμεσα ήταν οι νικητές και του Μουντιάλ!!!
Στην Ισπανία πάντα  το ταλέντο περίσσευε, αλλά σε επίπεδο εθνικής υπήρχαν τεράστια εσωτερικά προβλήματα. Αυτή η γενιά παικτών της Μπαρτσελόνα και της Ρεάλ βρήκε τον τρόπο να συμβιώσει στην Εθνική και να μεγαλουργήσει,
Οι Ισπανοί μπήκαν αποφασισμένοι να πάρουν τα ηνία του αγώνα, κάτι που κατάφεραν στην δεύτερη ευκαιρία τους, με τον Σίλβα με κεφαλιά να βρίσκει το στόχο, μετά από εκπληκτική σέντρα του Φάμπεργκας. Οι Ιταλοί αντέδρασαν, καθώς ήθελαν να ανέβουν ξανά στην κορυφή της Ευρώπης ύστερα από 44 χρόνια, αλλά τις προσπάθειες τους σταμάτησε ο μεγάλος Κασίγιας. Στο 41΄και ενώ η ιταλική ομάδα βρισκόταν μπροστά, οι Ισπανοί με μια ταχύτατη αντεπίθεση και τελικό αποδέκτη τον Άλμπα, διεύρυναν το προβάδισμα τους σε 2-0 και πήγαν στα αποδυτήρια ως το απόλυτο αφεντικό του αγώνα.
Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Πραντέλι έκανε το μοιραίο όπως αποδείχτηκε λάθος να κάνει την τρίτη αλλαγή στο 57΄(Τιάγκο αντί Μοντολίβο) και σε πέντε λεπτά ο νεοεισελθών τραυματίστηκε αφήνοντας την ομάδα του με 10 παίκτες για το τελευταίο μισάωρο.
Κάπου εκεί οι Ιταλοί αποδέχτηκαν τη μοίρα τους και οι Ισπανοί έβαλαν ακόμη δύο γκολ στα τελευταία λεπτά του ματς με τις αλλαγές τους (Τόρες 84΄και Μάτα 87΄). Η ιταλική ομάδα ίσως δεν μπόρεσε να διαχειριστεί τη μεγάλη επιτυχία κόντρα στους Γερμανούς, καθώς παρουσιάστηκε ανέτοιμη στο μεγάλο τελικό, απέναντι στους Ισπανούς που ήταν απόλυτα συγκεντρωμένοι και έκαναν την καλύτερη τους εμφάνιση στο τουρνουά.
Το τελικό σκορ αδικεί τη συγκλονιστική παρουσία των Ιταλών στο φετινό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, προδίδει όμως την αναμφισβήτητη μεγάλη ατομική ποιότητα, καθώς και το ομοιογενές σύνολο των Ισπανών.
Τα κλάματα του Μπονούτσι, τα δάκρυα του Πίρλο και του Μπαλοτέλι, την ίδια στιγμή που ο Κασίγιας και οι υπόλοιποι Ισπανοί ύψωναν το Κύπελλο στον ουρανό του Κιέβου, ήταν οι τελευταίες εικόνες του Euro 2012.
Οι συνθέσεις των ομάδων:
Ισπανία (Βιθέντε Ντελ Μπόσκε): Κασίγιας, Αρμπελόα, Ράμος, Πικέ, Αλμπα, Τσάβι, Μπούσκετς, Αλόνσο, Σίλβα (59′ Πέδρο), Ινιέστα (87′ Μάτα), Φάμπρεγκας (75′ Τόρες).
Ιταλία (Τσέζαρε Πραντέλι): Μπουφόν, Αμπάτε, Μπονούτσι, Μπαρτσάλι, Κιελίνι (21′ λ. τρ. Μπαλζαρέτι), Μαρκίζιο, Ντε Ρόσι, Πίρλο, Μοντολίβο (57′ Τιάγκο Σίλβα), Κασάνο (46′ Ντι Νατάλε), Μπαλοτέλι.